Martinezena

Emakumndek egin du 2008. honetan bigarren aldiz, aurreko txostena 2002koa izanik. Ordutik honako aldaketarik nabarmenena zerbitzuak eskaintzeko era da: kaleko prostituzioa gutxituz doa eta etxe eta klubetakoa, aldiz, igoz.

Euskadin ia 2.000 emakume ari dira prostituzioan. Segurtasuna, garbitasuna eta prezioa direla kausa, etxeetan dihardute gehienbat. 210 bat dira putetxe horiek. Berezoei ere abantaila dakarkiete etxeek: diskrezio handiagoa, alegia.

Klubak ere aldatuz doaz. Klub txikiak, lauzpabost emakumerenak, galduz doaz eta gehiago dira orain klub handiak edo makroklubak, hiritik kanpo gehienak, berrogei emakume ohi dituztenak eta sektorean eskarmentua duen jendearen esku. Sektoreak antolatzeko joera dauka: trafikatzaileek akordioak egiten dituzte, ekamumeak trukatzeko, kasu. Horren ondorioz, emakumeek 21 egun eman ohi dute klub batean, menstruazioarekin bat eginez.

Ehuneko 90 atzerritarrak dira eta hiru motatakoak. Batetik ditugu subsahariarrak (nigeriarrak gehienak), oso gazte (18 urte inguruan) eta kalean dihardutenak. Bigarrenik, latinoamerikarrak (brasildarrak gehienak), 18-35 urte bitartekoak, etxe eta klubetan aritzen direnak. Eta hirugarrenik, Europako Ekialdekoak, oso gazteak eta zorrotz zainduak (salgai gisara, noski, ez gizaki eskubidedun gisara).

Bertoko emakume prostitutak, azkenik, gazte eta helduak dira, gehienbat klubetan aritzen dira eta haien %5 transexualak dira, zeinen zerbitzuak gero eta gehiago eskatzen diren.

"Goi mailako" prostitutak, bigarren lanbide gisara hoteletan diharduten ikasle edo etxeko andreak, ez dira sailkapen horretan sartzen, alor horretara ezinezkoa baita iristea.

Erdiek seme-alabak dituzte eta lanbidean dauden arrazoi nagusia, espero bezala, ekonomia da. Atzerritarrak, gainera, egoera irregularrean bizi dira.

Zer egin, bada, horrelako egoera aurrean dugula? Hurrengo kapitulu batean aztertuko dugu.