Martinezena

Zaingo eta zaintzaileez ari garela, ez dago zehaztu beharrik gure gizarte honetan zaintzaile gehienak emakumezkoak direla eta zaindutakoak, berriz, gizonak. Lola Ferreiro doktorea garbi mintzatu zaigu zaintzaile-zainduen arteko harreman bihurrei buruz. Eta oso gauza bitxi jakingarriak esan ditu.

Ferreiroren arabera, emakume askok guztiz asebetzen duitu zaintze-lanak, beren burua ukatzera (abnegazioa) daramatzan sublimazioak jota. Horrelako emakumeek den-dena zaindu behar dute, berdin delarik zaintzaren objektu horrek hala nahi duen edo ez. Eta gainera zeharo egiten dute, zaindutakoari ez diote arnasik hartzen ere uzten, ez diote askatasunik, independentziarik aitortzen. Praktikan nahasi egiten ditugu independentzia eta afektibitaterik eza; ez dira, ordea, gauza bera.

Afektibitate ez erabatekoa eta gainbabes erabatekoa txanpon bateko alde biak dira; erdiko bidean abiatu behar, beraz. Egozentrismoa okerra da, noski, abnegazioa bezain okerra. Gainera, abnegazioak egozentrismoari laguntzen dio. Elkarren elikadura dira biok. Eta bion kontra dago eskuzabaltasuna.

Emakume abnegatuak asmatu, adibinatu egiten du, adibinazioa abnegazioaren proiekzioa izanik. Nik zu zaindu behar badut, guztiaren gainean zaindu ere, eta zuk hala eskatzen ez badidazu, nik asmatu behar dut zer behar duzun. Eta, horrela, apurka-apurka, sistema bihurri kaltegarria eraikitzen dugu.

Bestalde, badio halaber Ferreiro doktoreak sexuaz mintzatzen ikasi behar dugula. Arazoak ditugularik sexuaz hitz egiteko, hitz egitera behartzea are kaltegarriagoa da. Horregatik, hitz egitera behrtu barik, hobe da giroa paratzea, askatasunaz hitz egiteko modua izan dezagun eta esaten dugun guztia ongi etorria izan dadin.