Martinezena

2006. urtean Euskadin ia 80.000 kontratu izenpetu zuten etorkinek. % 9,5 baino ez ziren mugagabe izan. Hala dio behintzat Langile Komisioak sindikatuak.

Kontratu gehienak (& 61,8) zerbitzuen sektorean izenpetu ziren, batez ere emakumeenak (% 91) ostalaritzan eta etxeko zerbitzuan. Eraikuntzan, ordea, % 23 baino gutziago dira atzerritarrak eta are gutxiago dira industrian eta nekazaritzan.

Enpresa-buruek aitzakiztzat darabilte etorkinek gehienezko epe mugatua dutela gurean egoteko eta horregatik ez diete kontratu mugagaberik egiten. Baina horrek zerikusirik ez dauka egoteko baimenarekin; aitzakia baino ez da, esan bezala, ahul eta pobreenak zapaltzeko.

Emakume etorkinak bizi dira prekarietate egoera larrienean. Gehienek hamar ordu baino gehiago ematen dute lanean egunean. Bost ordu eskasetan hartzen dute etseden egunean, beti egon behar dira erabilgarri eta soldata eta oporrei babagozkie, legetik kanpo ohi dabiltza.

Urte horretan 211 kontratu bakarrik izenpetu ziren etxeko zerbitzuen sektorean. Behar-beharrezkoa da, beraz, sektorea behingoz arautzea.